با هدف تقویت پایداری صندوقهای بازنشستگی و کاهش ناترازی مالی آنها، ماده ۲۹ برنامه هفتم توسعه تغییرات مهمی در نحوه محاسبه سنوات بازنشستگی ایجاد کرده است. بر اساس این ماده، میزان سابقه بیمهپردازی افراد در زمان اجرای قانون تعیینکننده حداقل سنوات لازم برای بازنشستگی خواهد بود.
افرادی که بیش از ۲۸ سال سابقه دارند، بدون افزایش سنوات بازنشسته میشوند. اما برای بیمهپردازانی که بین ۱۵ تا ۲۸ سال سابقه دارند، به ازای هر سال سابقه تا زمان بازنشستگی بین دو تا چهار ماه به سنوات الزامی اضافه میشود. در صورتی که سابقه کمتر از ۱۵ سال باشد، پنج سال به سنوات الزامی بازنشستگی افزوده خواهد شد. همچنین سقف سنوات الزامی برای بازنشستگی، برای مردان ۳۵ سال و برای زنان ۳۰ سال تعیین شده است.
بر اساس آییننامه اجرایی این ماده که در بهمن ۱۴۰۳ به تصویب هیأت وزیران رسیده، اجرای این اصلاحات مشروط به رعایت سن بازنشستگی است؛ به گونهای که برای مردان حداکثر سن ۶۲ سال و برای زنان ۵۵ سال در نظر گرفته شده است. گروههایی مانند ایثارگران، معلولان و شاغلان در مشاغل سخت و زیانآور تابع مقررات ویژه خود هستند و از این احکام مستثنی میباشند.
این آییننامه همچنین امکان ادامه خدمت پس از احراز سنوات الزامی را برای کارکنان، در صورت تمایل فرد و نیاز دستگاه، فراهم کرده است. در مقابل، دستگاههای اجرایی میتوانند در صورت عدم نیاز به خدمات برخی کارکنان، بدون اعمال افزایش سنوات الزامی اقدام به بازنشستگی آنان کنند. همچنین بازنشستگی پیش از موعد با درخواست فرد، قابل انجام است و میزان حقوق بازنشستگی متناسب با سنوات واقعی محاسبه میشود.
اجرای این اصلاحات، نگاهی متوازن میان حفظ حقوق بیمهپردازان و پایداری مالی صندوقها ایجاد کرده و زمینهای برای بهبود نظام بازنشستگی کشور فراهم میکند.
در ادامه به پرسش و پاسخ ساده و قابل فهم توجه نمایید:
پرسش و پاسخ درباره ماده ۲۹ برنامه هفتم توسعه و آییننامه اجرایی بازنشستگی
۱. ماده ۲۹ برنامه هفتم توسعه چه هدفی را دنبال میکند؟
هدف اصلی این ماده، کاهش ناترازی صندوقهای بازنشستگی و تقویت توان آنها برای تأمین مستمریها است. برای این منظور، شرایط و سنوات لازم برای بازنشستگی اصلاح شده است.
۲. افزایش سنوات الزامی بازنشستگی چگونه محاسبه میشود؟
بر اساس سابقه بیمهپردازی فرد در زمان اجرای قانون:
| سابقه فع |
|---|